Z dumą informujemy, że PLOS Pathogens opublikował artykuł „Porphyromonas gingivalis ułatwia rozwój i postęp destrukcyjnego zapalenia stawów poprzez unikalną bakteryjną deiminazę peptydylargininy (PAD)”, którego współautorem jest prezes naszej Fundacji dr Katarzyny Maresz.

Abstrakt:

Reumatoidalne zapalenie stawów i paradontoza są dwiema rozpowszechnionymi przewlekłymi chorobami zapalnymi u ludzi i są ze sobą powiązane zarówno klinicznie, jak i epidemiologicznie. Ostatnie odkrycia sugerują związek przyczynowy między zakażeniem przyzębia a reumatoidalnym zapaleniem stawów poprzez zależną od bakterii indukcję patogennej autoimmunologicznej odpowiedzi na cytrulinowane epitopy. Tutaj pokazaliśmy, że zakażenie żywym patogenem przyzębia Porphyromonas gingivalis szczepem W83 zaostrzyło zapalenie stawów indukowane kolagenem w modelu mysim, co objawia się wcześniejszym początkiem, przyspieszeniem postępu i nasileniem choroby, w tym znacznie zwiększonym zniszczeniem kości i chrząstki.

Zdolność P. gingivalis do zwiększania zapalenia stawów indukowanego kolagenem zależała od ekspresji unikalnej deiminazy peptydylargininy P. gingivalis (PPAD), która przekształca reszty argininy w białkach w cytrulinę. Zakażenie P. gingivalis typu dzikiego było odpowiedzialne za znacznie zwiększony poziom autoprzeciwciał przeciwko kolagenowi typu II i cytrulinowanym epitopom, ponieważ mutant nie posiadający  PPAD nie wywołał podobnej odpowiedzi żywiciela. Wysoki poziom cytrulinowanych białek wykryto również w miejscu zakażenia P. gingivalis typu dzikiego.

Podsumowując, wyniki te sugerują, ze bakteryjna deiminaza peptydylargininy ma mechanistyczny związek między zakażeniem przyzębia P. gingivalis a reumatoidalnym zapaleniem stawów.

Dr Katarzyna Maresz, Prezes Fundacji autorką artykułu „Cyklazy glutaminylowe jako nowe cele w leczeniu infekcyjnego zapalenie stawów”. Poniżej prezentujemy abstrakt oraz link do całości tekstu.

Abstrakt:

Tło: Infekcyjne zapalenie stawów jest ciężką i szybko wyniszczającą chorobą spowodowaną głównie przez Staphylococcus aureus. W tym miejscu oceniamy skuteczność przeciwartretyczną inhibitorów cyklazy glutaminylowej (QC).

Metody: Myszom wszczepiono artretogenną ilość S. aureus dożylnie lub przez miejscowe podanie do stawu kolanowego. Podczas doświadczenia zwierzętom podawano również  inhibitoramy QC (PBD155 i PQ529)w karmie. Myszy „knockout” z wyłączonym genem dla QC i izoQC analizowano również pod kątem objawów zapalenia stawów po miejscowym podaniu bakterii.

Wyniki: Oba inhibitory QC znacznie opóźniały wystąpienie klinicznych objawów zapalenia stawów, a inhibitory znacznie zmniejszały utratę masy ciała u leczonych zwierząt. Po śródstawowym wstrzyknięciu S. aureus myszy leczone PBD155 miały niższe poziomy zapalenia błony maziowej i erozji kości, a także mniej mieloperoksydazy w tkance maziowej. Analiza komórek wykazała, że ​​kuracja przy pomocy PBD155 wpłynęła na wzór ekspresji cząsteczek adhezyjnych, zapobiegając zwiększeniu ilości  komórek , które wykazywaly obecność recpetorow CD11b / CD18 na powierzchni.

Wniosek: Badane tutaj związki reprezentują nową klasę małych molekularnych inhibitorów przeciwartretycznych. W naszych badaniach wywierały silne działanie przeciwzapalne i dlatego mogą być odpowiednie do leczenia modyfikującego przebieg choroby infekcyjnego zapalenia stawów.

Dr Katarzyna Maresz, Prezes Międzynarodowej Fundacji na Rzecz Rozwoju Nauki i Promocji Zdrowia, współautorem artykułu „Rola Mcl-1 w indukowanej przez S. aureus cytoprotekcji zakażonych makrofagów” opublikowanego w czasopiśmie Mediators of Inflammation. Poniżej prezentujemy abstrakt oraz link do całości tekstu.

Abstrakt:

Jako fakultatywny patogen wewnątrzkomórkowy Staphylococcus aureus atakuje makrofagi, a następnie promuje cytoprotekcję zainfekowanych komórek, stabilizując w ten sposób bezpieczną niszę dla cichego przetrwania. Proces ten zachodzi poprzez zwiększenie ekspresji kluczowych genów antyapoptotycznych, w szczególności białaczki szpikowej-1 (MCL-1).

Zbadany został tutaj podstawowy mechanizm i szlaki przekazywania sygnałów prowadzące do zwiększonej ekspresji MCL-1 w zainfekowanych makrofagach. Żywy S. aureus nie tylko stymulował syntezę Mcl-1 de novo, ale także przedłużał stabilność tego antyapoptotycznego białka. Zgodnie z tym udowodniliśmy kluczową rolę Mcl-1 w indukowanej przez S. aureus cytoprotekcji, ponieważ wyciszenie MCL1 przez siRNA głęboko odwróciło cytoprotekcję zainfekowanych komórek, prowadząc do apoptozy.

Zwiększona ekspresja MCL1 w zainfekowanych komórkach była związana ze wzmocnioną aktywacją NFκB i późniejszym wydzielaniem IL-6, ponieważ hamowanie szlaków sygnałowych zarówno NFκB, jak i IL-6 znosiło indukcję Mcl-1 i cytoprotekcję. Finalnie, nasza obserwacja została potwierdzona w badaniu in vivo na mysim modelu infekcyjnego zapalenia stawów, pokazując związek między intensywnością zapalenia stawów a ekspresją Mcl-1.

Dlatego proponujemy, że S. aureus przechwytuje zależne od Mcl-1 hamowanie apoptozy, aby zapobiec eliminacji zakażonych komórek żywiciela, umożliwiając w ten sposób wewnątrzkomórkową trwałość patogenu, jego rozprzestrzenianie się przez zakażone makrofagi i postęp chorób gronkowcowych.